Misschien herken je het wel.
Dat je opgelucht bent als de kinderen weer naar de andere ouder gaan.
Dat je soms behoefte hebt aan rust.
Of merkt dat het samengestelde gezin je meer energie kost dan je zou willen.
En dat je je daar vervolgens meteen schuldig over voelt.
Veel stiefouders denken regelmatig:
“Ik mag dit eigenlijk niet voelen.”
Omdat je het goed wilt doen.
Begripvol wilt zijn.
Geen extra spanning wilt veroorzaken.
Dus houd je veel binnen.
Je past je aan.
Slikt dingen in.
Probeert rekening te houden met iedereen.
Met de kinderen.
Met je partner.
Met de andere ouder.
Met de sfeer in huis.
En ondertussen raak je jezelf soms langzaam kwijt.
Niet ineens.
Maar heel geleidelijk.
Misschien probeer je vooral geen ‘lastige stiefouder’ te zijn
Veel stiefouders zijn voorzichtig met wat ze zeggen.
Omdat ze:
- niemand willen kwetsen
- niet te veel ruimte willen innemen
- geen strijd willen veroorzaken
- bang zijn verkeerd begrepen te worden
Daardoor komt jouw eigen behoefte vaak ergens onderaan te staan.
Terwijl samengestelde gezinnen juist veel vragen van iedereen die erin leeft.
Sommige gevoelens horen erbij
Dat je soms moe bent.
Ruimte nodig hebt.
Je ergert.
Of even afstand wilt.
Dat betekent niet dat je ongeïnteresseerd bent of het verkeerd doet.
Het betekent meestal vooral dat je mens bent in een ingewikkelde situatie.
Je hoeft het niet allemaal alleen te dragen
Veel stiefouders blijven lang doorgaan terwijl ze zichzelf steeds verder aanpassen.
Maar rust ontstaat meestal niet doordat jij jezelf blijft wegcijferen.
Vaak ontstaat er juist meer rust wanneer er open gesproken kan worden over wat iedereen voelt en nodig heeft.
Niet perfect.
Wel eerlijker.
Herken je dit?
Dan ben je niet de enige.
Soms helpt het om samen stil te staan bij wat er gebeurt en waarom bepaalde situaties zoveel energie kosten.
Je bent welkom voor een kennismakingsgesprek.
Reactie plaatsen
Reacties